U šumovitim predelima južnokorejskog Wonjua, japanski arhitekta Tadao Ando i britanski vajar Antony Gormley udružili su snage u stvaranju monumentalnog prostora koji prevazilazi tradicionalne kategorije muzejske arhitekture. Novi objekat, nazvan jednostavno Ground, otvoren je u okviru kompleksa Museum SAN i predstavlja trajnu umetničku instalaciju koja se nalazi ispod površine zemlje – doslovno i konceptualno.
Galerija se prostire unutar betonske kupole prečnika 25 metara, uvučene u pejzaž kao svojevrsna šupljina, krunisana oculusom kroz koji prirodna svetlost direktno pada u centar prostora. Taj jedini izvor svetlosti ne osvetljava samo prostor, već ga animira – u skladu s Gormleyjevom umetničkom praksom, koja insistira na aktivaciji praznine i dijalogu tela i arhitekture. Sedam skulptura izrađenih od livenog gvožđa raspoređene su unutar kupole, predstavljajući ljudske figure u kontemplativnim pozama, stojeće, sedeće, čučeće i ležeće, svaka pozicionirana tako da odgovori na geometriju prostora, gravitaciju i svetlo.
Ando i Gormley ovaj projekat nazivaju „istovremeno umetničkim delom i iskustvenim prostorom“.
Ulazna putanja oblikovana je kao spiralna rampa koja posetioce uvodi u promišljeno usporavanje: prvo kroz posmatrački prostor s pogledom na čitav enterijer, a zatim kroz tišinu centralne prostorije. Zvuk koraka, vetar koji ulazi kroz oculus, i prisustvo masivnih figura koje ne izgovaraju ništa, ali zahtevaju prisustvo – sve to zajedno stvara atmosferu koja podseća na svetilište.
Ground je deo šire izložbe Drawing on Space, najveće prezentacije Gormleyjevog rada u Koreji do sada, koja uključuje crteže, instalacije i skulpture nastale u poslednje tri decenije. Međutim, upravo ova podzemna struktura ostaje ključna tačka projekta, kao fizički i simbolički epicentar umetnikovog razmišljanja o prostoru, telu i tišini.
Projekat u Museum SAN-u ne funkcioniše kao klasična galerijska ekstenzija, već kao zaklon – gotovo asketski prostor lišen dekora, koji podseća na Andove ranije projekte poput Crkve svetlosti u Osaki, ali ovde dodatno produbljen dijalogom s Gormleyjevom filozofijom tela kao arhitektonske jedinice. U vremenu kada muzeji sve češće podsećaju na scenografiju, Ground poziva na zaustavljanje, tišinu i introspektivnu prisutnost. To je prostor koji ne prikazuje umetnost – već je umetnost.