Tišina između dva snimljena kadra, prostor na setu koji ostane kada glumci odu, svetlo koje ne osvetljava lice nego odsustvo – upravo su te pukotine ono što Yorgos Lanthimos pretvara u umetnost. U njegovim filmovima ništa nije doslovno, sve je nelagodno blizu stvarnosti, ali za korak izmaknuto. Sada, u formi statične slike, Lanthimos prenosi isti senzibilitet, ali bez naracije, bez dijaloga, bez pokreta.
U Webber galeriji u Los Anđelesu otvorena je njegova prva samostalna izložba fotografija pod nazivom “Yorgos Lanthimos: Photographs”.
Postavka, koja traje od 29. marta do 24. maja 2025. godine, donosi radove nastale u tišini između filmskih trenutaka dok kamera ne snima, ali pogled ne prestaje da beleži. Fotografije obuhvaćene ovom izložbom deo su njegovih dveju najnovijih fotomonografija: i shall sing these songs beautifully, nastale tokom snimanja filma “Kinds of Kindness”, i “Dear God, the Parthenon Is Still Broken”, zabeležene u procesu rada na filmu “Poor Things”. Obe knjige objavljene su 2024. godine u saradnji sa renomiranim izdavačima MACK i Void.
Za razliku od režiserskog rukopisa po kojem je postao svetski prepoznatljiv, Lanthimos se u fotografijama povlači u kontemplaciju. Njegov objektiv beleži prazne bazene, napuštene prostore i fragmente tela u trenutku mirovanja – svetove zamrznute između akcije i odsustva. U tom intersticijumu, između dokumenta i fikcije, stvara atmosferu napetosti nalik onoj u njegovim filmovima, ali bez potrebe za narativom. Fotografije su snimane na lokacijama koje su služile kao kulise njegovih filmova: Nju Orleans, Budimpešta, ali i prostori koji sugerišu rekonstruisane gradove poput Londona, Pariza i Aleksandrije. Sveprisutna je odsutnost pogleda: likovi u njegovim kadrovima često su okrenuti od kamere, lišeni ekspresije, ali sa izraženom fizičkom prisutnošću. Time se dodatno naglašava tenzija između subjekta i prostora, između tela i pejzaža.
Iako Lanthimos važi za umetnika koji vešto koristi digitalne platforme za predstavljanje svog rada, poznato je da prema Instagramu gaji ambivalentan odnos, istovremeno fasciniran njegovim mogućnostima i frustriran njegovom površnošću. Ipak, upravo ta dinamika – između vidljivosti i zatvorenosti, ličnog i kolektivnog, pulsira i kroz njegove fotografske serije. Izložba u Webber galeriji otvara novo poglavlje u Lanthimosovom umetničkom izrazu, ali bez radikalnog otklona od onoga što čini njegovu poetiku. U svetu gde su granice između umetničkih disciplina sve porozniji, njegovo prisustvo na fotografskom polju deluje kao prirodan nastavak jednog duboko vizuelnog narativa.