U gornjem delu Dorćola, među slojevima istorije koji su oblikovali identitet Beograda kao urbane evropske prestonice, nalazi se gradska vila čija je transformacija redefinisala odnos između nasleđa i savremenog života. Projekat studija Supra Architecture predstavlja promišljenu rekonstrukciju porodične kuće iz tridesetih godina prošlog veka, nekada zapuštene, a danas pretvorene u kompleksan rezidencijalni prostor koji reflektuje savremeni način stanovanja, ali bez prekida kontinuiteta sa duhom mesta.
Dorćol je oduvek bio prostor u kojem su se preplitale ideje modernosti i građanske kulture. Kuće ovog dela grada nisu bile samo mesta stanovanja, već produžetak identiteta svojih vlasnika — arhitektonske izjave o ukusu, statusu i načinu života. Upravo iz tog istorijskog konteksta proizašao je pristup ovom projektu: ne kao restauracija prošlosti, već kao njena interpretacija kroz savremeni jezik arhitekture.
Fasada vile zadržava proporcije i urbanističku disciplinu karakterističnu za međuratni period, ali ih nadograđuje savremenim materijalima i transparentnošću. Velike staklene površine, precizno strukturirani metalni rasteri i jasno definisane horizontalne linije stvaraju ritam koji istovremeno komunicira privatnost i otvorenost. Ulazni sekvencijalni pristup — kroz vrt, stepeništa i postepeno otkrivanje enterijera — funkcioniše kao arhitektonski uvod, naglašavajući prelazak iz javnog grada u intimni svet rezidencije.
Arhitektura kao scenografija društvenog života
Unutrašnjost vile organizovana je kao niz međusobno povezanih prostornih scena. Centralni dnevni prostor razvija se kroz višeslojnu kompoziciju nivoa, gde se platforme, stepenice i otvorene zone smenjuju bez rigidnih granica. Ovakva organizacija omogućava istovremeno postojanje različitih ambijenata — prostora za okupljanje, razgovor ili povlačenje.
Dominantna paleta materijala oslanja se na kontrast između sirovih i rafiniranih tekstura. Zidovi od opeke evociraju istorijski sloj kuće, dok crni čelični elementi i minimalističke konstrukcije uvode savremenu preciznost. Masivne drvene površine — od plafonskih obloga do skulpturalnih komada nameštaja — unose toplinu i taktilnost, naglašavajući ideju doma kao mesta boravka, a ne samo vizuelnog iskustva.
Kuhinja, oblikovana oko monumentalnog ostrva, funkcioniše kao centralna tačka društvenog života. Nije skrivena, već integrisana u tok prostora, naglašavajući savremeni koncept doma u kojem se kuvanje, razgovor i okupljanje odvijaju paralelno.
Dualitet spektakla i intime
Koncept koji definiše ovu rezidenciju jeste dualitet: prostor koji je istovremeno reprezentativan i introspektivan. Vila je projektovana za vlasnike koji žive između gradova i kultura, i kojima je dom mesto susreta, ali i povlačenja. Zato enterijer nudi niz kontrastnih ambijenata — od otvorenih dnevnih zona namenjenih druženju do intimnih prostora poput spa zone sa bazenom, gde arhitektura postaje gotovo meditativna.
Svetlost ima ključnu ulogu u oblikovanju atmosfere. Difuzno osvetljenje naglašava teksturu materijala, dok selektivno usmereni izvori stvaraju fokusne tačke — umetnička dela, strukturalne detalje ili volumene prostora. Ovakav pristup čini da enterijer menja karakter tokom dana, prelazeći iz funkcionalnog prostora u scenografiju večernjeg života.