Studio Loes redefiniše Altbau stan kroz diskretnu arhitektonsku intervenciju
Arhitektonski studio Studio Loes završio je projekat rekonstrukcije klasičnog Altbau stana u Berlinu, oslanjajući se na princip minimalnih intervencija i fokusirajući se na funkcionalna unapređenja unutar postojećeg istorijskog okvira. Originalni elementi poput visokih plafona i dekorativnih štukatura ostali su netaknuti, dok su prostorne niše, do tada neiskorišćene, transformisane u precizno osmišljene mikroambijente.
Projekat, koji potpisuju osnivači studija Gonzalo Lizama, Onur Özdemir i Lukas Specks, temelji se na ideji da promene u enterijeru ne zahtevaju radikalne zahvate kako bi stan postao prilagođen savremenim potrebama. Pristup pod nazivom leftovers usmeren je na obradu viškova, zapostavljenih površina i preostalih uglova, čime se stvara nova funkcionalna vrednost bez narušavanja istorijskog identiteta prostora.
U tom duhu oblikovana je i kompaktna sanitarna jedinica, gde su umivaonik, WC, veš mašina i ostava integrisani u jedan kontinuirani segment enterijera izrađen u svetložutoj boji. Prostor je racionalizovan do mere u kojoj arhitektura postaje gotovo nevidljiva, ali izrazito prisutna u svakodnevnom korišćenju.
Posebno oblikovana prostorija za slušanje muzike i rad sa vinilima sadrži integrisane police za gramofonske ploče i DJ opremu, što prostor razlikuje po ličnom karakteru i ukazuje na fleksibilnost projektantskog pristupa. Nameštaj u spavaćoj sobi izrađen je po meri od furniranih panela, uz ambijentalno osvetljenje koje potpisuje dizajner Andre Ricard.
Materijali korišćeni u kuhinji – kobaltno plavi linoleum i sirovi aluminijum – uvedeni su kao kontrapunkt klasičnim arhitektonskim elementima. Primenom održivih rešenja, poput podnih obloga brenda Forbo i precizno obrađenih površina proizvođača EGGER, naglašena je dugovečnost i materijalna iskrenost.
Stan, nazvan Plow Apartment, predstavlja primer kako pažljiva i suzdržana intervencija može redefinisati prostor bez gubitka njegovog izvornog identiteta. Studio Loes time potvrđuje da savremena arhitektura ne mora biti u opoziciji s prošlošću da bi bila relevantna.